Ομιλίες , εισηγήσεις, άρθρα, συγκεντρώσεις, δηλώσεις, συναντήσεις, απόψεις, ομάδες πρωτοβουλίας, τοπικά Μέσα, εικόνες, φωτογραφίες Βίντεο και όχι μόνο! Blog ανεξάρτητων φίλων Δη. Συ.: Στείλτε μου νέα από τη δράση της Δημοκρατικής Συμμαχίας από όλη την Ελλάδα στο Email: xrhstos_katsaros@yahoo.gr και εγώ θα τα δημοσιεύσω στο Blog μου. Το Blog αυτό ανήκει σε όλους/ες τους Συμμάχους για να μπορέσουμε να αλλάξουμε την Ελλάδα που αγαπάμε και καθημερινά μας πληγώνει.

Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2013

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ

Άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki)

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Σερραϊκόν Θάρρος Καθημερινή Εφημερίδα του Ν. Σερρών, Tρίτη 15 Ιανουαρίου 2013, στην σελίδα 1&10.

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ

Το ευδαίμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον

Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο γίνεται λόγος όχι μόνο για την πτώση των τιμών, αλλά και για την κρίση των αξιών σε κάθε επίπεδο. Πράγματι, η αδήριτη ανάγκη της μεταπολεμικής κοινωνίας στην Ελλάδα να προσφέρει ένα καλύτερο μέλλον στον εαυτό της και στις επερχόμενες γενιές την οδήγησε σε υπερβολές που πολλές φορές είχαν ως αποτέλεσμα την αλλοίωση κι αυτής της ταυτότητάς της. Ο κοινωνικός και οικονομικός ευδαιμονισμός που επικράτησε στέρησε την ελληνική κοινωνία από τις παραδοσιακές της αξίες. Πλέον οι προσωπικότητες δεν κρινόντουσαν ανάλογα με το τι είναι ή με το τι έχουν πράξει, αλλά ανάλογα με το πόσα κερδίζουν. Αυτή η μετατόπιση από το είναι στο φαίνεσθαι και από την ποιότητα στην ποσότητα, μετέβαλε αργά αλλά σταθερά, όχι μόνο την εικόνα, αλλά και την ιδιοσυστασία του κοινωνικού ιστού που πλέον είχε χάσει την συνοχή του ακόμα και μέσα στους κόλπους του πρωτογενούς κυττάρου του, την οικογένεια. Επιπλέον, η παραδοσιακή περιφρόνηση των υλικών αγαθών έναντι των υψηλότερων ιδανικών, που πραγματικά ελευθέρωνε την ψυχή από τα πάθη της, εξέλιπε προς χάριν του οικονομικού οφέλους. Έτσι, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με φαινόμενα διαφθοράς και ωχαδερφισμού που λογικά δεν θα έπρεπε να μας ξαφνιάζουν, αφού όλοι λίγο ως πολύ γνωρίζαμε τι συμβαίνει και στην καλύτερη περίπτωση το αποσιωπούσαμε. Κι αν οι προσωπικές ελευθερίες για τις οποίες ο άνθρωπος πάλεψε χρόνια σήμερα περιορίζονται , αν τα δικαιώματα του εγκλωβίζονται σε λογικές κοινωνικοοικονομικής παράνοιας, αν η εθνική κυριαρχία συρρικνώνεται προς χάριν της μεγάλης ευρωπαϊκής ή παγκόσμιας ‘’οικογένειας’’ κι αν η έννοια του έθνους με όποια χαρακτηριστικά το συνοδεύουν έχει αποσυνδεθεί από την έννοια της οικουμενικότητας και έχει πολτοποιηθεί μέσα στην ιδέα της παγκοσμιοποίησης είναι γιατί εμείς οι ίδιοι εκόντες άκοντες γίναμε οι Εφιάλτες του εαυτού μας. Και τώρα τι μας μένει να πούμε άραγε ως άλλη Εύα; Μήπως, ο όφις μας ηπάτησε; Βέβαια, σε αυτή την ιστορία δεν είναι αμέτοχοι ή άμοιροι ευθυνών όλοι όσοι με οποιοδήποτε τρόπο καλλιέργησαν αυτή τη νοοτροπία προβάλλοντας με κάθε τρόπο πρότυπα τα οποία ήταν ξένα για το ελληνικό modus vivendi. Η υιοθέτηση ακριβώς αυτών των ξένων προτύπων μετακίνησε τον άξονα αξιών της ελληνικής κοινωνίας και την μετάλλαξε σε κακέκτυπο του δυτικού τρόπου σκέψης. Όχι πως η Ελλάδα δεν αποτέλεσε τη βάση για το δυτικό πολιτισμό, αλλά δεν ταυτιζόταν ποτέ απόλυτα με αυτόν, αφού είχε και έχει αναπτύξει έννοιες που είναι εντελώς ιδιαίτερες και απόλυτα εναρμονισμένες με την νοοτροπία και την ιδιοσυγκρασία του λαού μας. Μια από αυτές τις τόσο ιδιαίτερες έννοιες για την οποία δεν υπάρχει και απόλυτη αντιστοιχία σε καμιά από τις άλλες γλώσσες του κόσμου, η έννοια του φιλότιμου, αποτέλεσε για αιώνες τον ακρογωνιαίο λίθο της ελληνικής νοοτροπίας και του συστήματος αξιών της. Παρόμοια είναι και η έννοια της λεβεντιάς. Ας μην ξεχνάμε ότι όλα ανάγονται στον άξονα μιας γενικότερης παιδείας, με την ευρεία έννοια του όρου, την οποία ως λαός και ως φιλοσοφία απαρνηθήκαμε για να αφήσουμε ανοιχτή την Κερκόπορτα σε αλλοίες κουλτούρες που αποπροσανατόλισαν και αλλοτρίωσαν. Ο ποιητής όμως το είχε διατυπώσει με σαφήνεια όταν έγραφε ότι « θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία». Χωρίς αρετή, δηλαδή χωρίς αξίες και ιδανικά, ένα έθνος δεν θα τολμήσει ποτέ και δεν θα είναι ποτέ πραγματικά ελεύθερο. Βεβαίως, τα πάντα ρει, καθώς έλεγε ο Ηράκλειτος, η κοινωνία και τα ήθη αλλάζουν και προσαρμόζονται στα δεδομένα κάθε εποχής και αυτό είναι ένα υγιές φαινόμενο, δεδομένου ότι η κοινωνία δεν είναι στατική, αλλά ζωντανός οργανισμός. Ωστόσο, η άκριτη απαξίωση κάθε παλαιάς αξίας στο όνομα μιας ψευτονεοτερικότητας δεν έχει καμία σχέση με την υγιή προσαρμογή σε νέες καταστάσεις και συνθήκες. Αποτελεί ένα μιντιακό παιχνίδι που αποσκοπεί στην πλήρη αποδόμηση της ιστορίας και του πολιτισμού. Εξάλλου, είναι λίγο ως πολύ γνωστή η άποψη του πάλαι ποτέ κραταιού Αμερικανού αξιωματούχου, Χένρυ Κίσινγκερ, ο οποίος δήλωνε πως για να δαμαστεί ο ατίθασος Ελληνικός λαός έπρεπε πρώτα να χτυπηθεί στη γλώσσα, στην ιστορία, στην θρησκεία και τον πολιτισμό του, σε όλα δηλαδή τα προπύργια της ελευθερίας και της ύπαρξής του ∙ και βέβαια για να πάψει να αντιστέκεται ένας λαός πρέπει να πάψει να έχει μνήμη. Αυτό μπορεί να συμβεί με δύο τρόπους, αφενός με την ημιμάθεια ή την έλλειψη γενικότερης παιδείας δίνοντας έμφαση στην εξειδίκευση και στην εκ-παίδευση και αφετέρου με την αντικατάσταση των αξιών εκείνων που αποτελούν το συνδετικό και συνεκτικό κρίκο μιας κοινωνίας και την καθορίζουν, με άλλες που έχουν ως βάση μονεταριστικά κριτήρια, έτσι ώστε την κατάλληλη στιγμή να επέλθει η διαφθορά και η οικονομική υποδούλωση με την παράλληλη έλλειψη διάθεσης για αλλαγή της κατάστασης, προκειμένου να διαφυλαχτούν έστω και στο ελάχιστο αυτά που έχουν αναχθεί σε υπέρτατες πλέον αξίες, το χρήμα και το εγώ του καθενός. Όταν ο στρατηγός Μακρυγιάννης έλεγε πως δεν είμαστε στο εγώ, είμαστε στο εμείς, ίσως δεν φανταζόταν ποτέ την πλήρη αντιστροφή της ρήσης του ούτε την κατάσταση που θα επικρατούσε σήμερα. Η οικονομική επομένως κρίση που βιώνουμε δεν είναι παρά το προϊόν μιας κατά βάση κρίσης αξιών. Ακόμα χειρότερα, η κοινωνία χλευάζει ως γραφικό και ακραίο όποιον αναφέρεται σε ζητήματα αξιών και τον περιθωριοποιεί. Συνεπώς, η διατήρηση των αξιών έχει μεγάλη σημασία για κάθε λαό, με οποιοδήποτε τρόπο η σημασία τους γίνεται αντιληπτή στην κάθε κουλτούρα. Η σημερινή κοινωνικοπολιτική και οικονομική κρίση που εξαπλώνεται σαν επιδημία σε ολόκληρη σχεδόν την ανθρωπότητα οφείλεται στην απογύμνωση της καθημερινής ζωής από βασικά ηθικά, πολιτισμικά και κοινωνικά ιδεώδη σε μια προσπάθεια να επικρατήσουν παντού τα οικονομικά μεγέθη, επιτυγχάνοντας την ομογενοποίηση των αγορών εις βάρος των ίδιων των κοινωνιών και των κοινωνικών αγαθών. Αν γυρίσουμε το βλέμμα μας είτε στο πρόσφατο παρελθόν (ελληνικός και ευρωπαϊκός διαφωτισμός) είτε στο απώτερο παρελθόν (βυζαντινός κόσμος, ρωμαιοκρατία ή ελληνική αρχαιότητα) θα διαπιστώσουμε ότι σε όλες τις περιόδους υπήρχαν πρότυπα, αξίες και ιδανικά που σήμερα έδωσαν τη θέση τους στα αναλώσιμα υλικά και σε μια επίπλαστη ευδαιμονία. Τέλος δίπλα στο σύγχρονο ευδαιμονισμό διαπιστώνουμε την τραγικότητα της ηθικής φτώχειας που αποδεικνύει ότι οι ίδιες οι κοινωνίες στερούνται κοινωνικού πλαισίου και ο δείκτης ανθρωπισμού καταγράφει αρνητικό πρόσημο.

Επισημάνσεις…

Γραφεί ο Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)

Ταχ. Δ/νση: Λιβαδιά Σιντικής Σερρών, Τ.Κ. 62055

Στοιχεία επικοινωνίας: Τηλ.: 2327110024 & 6976915473

E-mail: xrhstos_katsaros@yahoo.gr , xrhstos.katsaros@gmail.com

Ιστότοπος:

Twitter:

Christos A. Katsaros @Chris_Sintiki https://twitter.com/Chris_Sintiki

Σελίδα on Face book:

Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)

ΣΕΡΡΑΪΚΟΝ ΘΑΡΡΟΣ, Ημερησία εφημερίς εκδιδόμενη εν Σέρραις. ΈΤΟΣ 42^ο ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 12.974 ΤΡΙΤΗ 15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013

Διαβάστε κι αυτά, είναι σχετικά:
Σχετικοί Δικτυακοί Τόποι:

……………………………………………….

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ - Το ευδαίμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον. ΤΡΙΤΗ 15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013 από Θάρρος Τόλμη Αλήθεια, Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013 στις 12:14 π.μ.

………………………………………………..

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ - Το ευδαίμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον. ΤΡΙΤΗ 15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013 από Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki), Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013 στις 12:17 π.μ.

………………………………………………..

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ - Το ευδαίμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον. ΤΡΙΤΗ 15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013 από Chris Sintiki, Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013 στις 12:18 π.μ.

………………………………………………..

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ - Το ευδαίμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον. ΤΡΙΤΗ 15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013 από Chris Sintiki B, Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013 στις 12:21 π.μ. ·

……………………………………………….

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ - Το ευδαίμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον. ΤΡΙΤΗ 15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013 από Χρήστος Α. Κατσαρός, Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013 στις 12:25 π.μ.

……………………………………...................

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ - Το ευδαίμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον. ΤΡΙΤΗ 15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013 από Christos A. Katsaros, Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013 στις 12:27 π.μ.

…………………………………………………..

Προβάλλετε ή σχολιάστε την ανάρτηση

Σχόλιο που έχει ταυτότητα χρήστη δημοσιεύεται χωρίς λογοκρισία, αρκεί πάντα η κριτική αυτή να είναι κόσμια.

Ζητώ την κατανόηση σας!!! Από τους ανώνυμους χρήστες, οι οποίοι ως συνήθως αβασάνιστα και χωρίς προσωπικό κόστος γίνονται αμετροεπείς υβριστές.

ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ; ΚΑΝΤΕ POST... ΚΛΙΚ ΣΤΟ FACE BOOK! & Twitter -> Δημοσίευση στο Facebook & Twitter

Κυριακή 6 Ιανουαρίου 2013

Η συνέπεια και η σοβαρότητα όταν επιλεγούμε άρχοντες

Άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki)

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ Καθημερινή πρωινή εφημερίδα Ν. ΣΕΡΡΩΝ, Σάββατο 5 & Κυριακή 6 Ιανουαρίου 2013, στην σελίδα 14. Η συνέπεια και η σοβαρότητα όταν επιλεγούμε άρχοντες Γραφεί ο Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki) http://www.e-simerini.com/e/modules.php?name=News&file=article&sid=19171

Η συνέπεια και η σοβαρότητα όταν επιλεγούμε άρχοντες

Ελλάδα ταλαιπωρείται από την αδυναμία της να επιλέξει τους σωστούς ανθρώπους. Συνηθισμένη να επαναπαύεται σε ένα φαύλο κύκλο πολιτικής οικογενειοκρατίας, με πρόσωπα που αναζητούν το κυβερνητικό προνόμιο ως σαν τοπικοί σωτήρες ή εθνοσωτήρες!!!

Αυτά τα στοιχεία έφεραν τη χώρα στη σημερινή πραγματικότητα και δημιούργησαν την ύφεση και τον ψυχολογικό πανικό. Οι 3.000 αυτοκτονίες είναι ένας ικανός αριθμός που θα δικαιολογούσε το «πολιτικό χαρακίρι» των ηγεσιών, που ανερυθρίαστα θύμωσαν με τους αυτόχειρες. Η θλιβερή φιγούρα των θυμάτων στους δρόμους και η ανεντιμότητα στη δημοσιονομική επιλογή των τελευταίων δεκαετιών έδειξαν την ελαστική εκλογική αντίληψη του κόσμου. Άλλωστε η λογική της επιλογής βασίστηκε στην προσωπική σχέση και τη συναλλαγή. Ακόμη και σήμερα η τρικομματική ηγεσία της χώρας επιλέγει με κριτήριο τους συσχετισμούς και πολύ λιγότερο με κριτήριο την αξιοποίηση προσωπικοτήτων που θα τιμούσαν το ρόλο τους.

Αυτό το πλαίσιο εμφανίζεται στους δήμους, στις γειτονιές, στους συλλόγους, στα συνδικάτα, σε όλο το κοινωνικό οικοδόμημα. Η αποπνικτική ατμόσφαιρα ξεκινά από την παρερμηνεία της δημοκρατίας και τον αποκλεισμό των «αρίστων» από τους δημοφιλείς και τους δικτυωμένους. Αυτοί που μπορούν να κινητοποιήσουν «κόσμο», που έχουν αναγνωρισιμότητα, αυτοί που έχουν ερείσματα σε σωματεία, σε φορείς, σε συλλόγους και ένα σωρό από άλλους διαύλους.

Ο λαός πέφτει θύμα των επιλογών του και φατριάζεται στο όνομα του συρμού και του κοινωνικού θορύβου. Η αλήθεια δεν αποτελεί ‘μέτρο’ επιλογής, αλλά η σκοπιμότητα και η αποδοχή των υποψηφίων αποτελεί το πιο σίγουρο πολιτικό όχημα. Η πρακτική τη διμοφιλίας αλλοίωσε την αξία των πολιτικών επιλογών και οδήγησε σε λανθασμένες αποφάσεις που άνοιξαν τους «ασκούς του Αιόλου». Η δημοκρατία των δημοφιλών προσώπων έφερε μπροστά τις πολιτικές μετριότητες που υπηρέτησαν ιδιοτελείς σκοπούς, ή δεν είχαν την διαπραγματευτική ικανότητα να υπερασπίσουν εθνικά ή περιφερειακά συμφέροντα.

Η πραγματικότητα της Ελλάδας δεν εξαντλείται στα τρία μνημόνια στη λίστα λαγκάρτ και στα σκάνδαλα των δημοτικών αρχόντων. Αυτή είναι η κορυφή του παγόβουνου μιας τραυματισμένης δημοκρατίας, που αγιοποίησε όλες τις παρανομίες μιας παρηκμασμένης ηγεσίας που τρέχει να γλιτώσει από τα λάθη της και επιλέγει πάντα λάθος συνταγές για να καλύψει τη δική της ανικανότητα.

Οι επιλογές των ηγητόρων μας μοιάζουν με ασκήσεις πάνω στην άμμο, αλλά και οι αντιδράσεις των κοινοβουλευτικών ομάδων, μοιάζουν με μια ξεκούρδιστη μηχανή. Κανείς δε μπορεί να πείσει την κοινωνία για της επιλογές που γίνονται. Ακόμη και στα δημοτικά δρώμενα τα πράγματα έχουν πάρει τον ίδιο δρόμο. Οι δήμοι είναι ανήμποροι να υπερασπίσουν τους πολίτες. Οι τοπικοί άρχοντές δεν είναι σε θέση να αντιδράσουν στα ζητήματα που ταλαιπωρούν τους δημότες, το κίνημα της «αυτοοργάνωσης» πέρασε στα αζήτητα και κανείς δε μπορεί να ανακουφίσει την κοινωνία.

Η ταυτότητα της ψήφου.

Δεν υπάρχουν ηγέτες με όραμα, γιατί οι πολίτες έπαψαν να ελπίζουν. Αυτή η σχέση ανάμεσα στην ελπίδα και την προσπάθεια χάθηκε, αφού οι πολίτες ψηφίζουν μηχανικά, διαπλεκόμενα, υστερόβουλα και αδιάφορα. Αν αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της επιλογής των πολιτών (σε κεντρικό ή περιφερειακό επίπεδο), τότε οι εκπρόσωποι της κοινωνίας είναι από επαγγελματίες ως επικίνδυνοι και το κριτήριο των εκλογέων είναι αιχμάλωτο μιας πολιτικής φάρσας. Το τελευταίο ζήτημα είναι πολύ πιο σοβαρό, αφού βάζουμε τους ίδιους σχηματισμούς / πολιτικούς ηγέτες να διορθώσουν τα δικά τους λάθη κι επιτρέπουμε διάφορους επιφανείς συνενόχους να μας αποδίδουν ευθύνες.

Η ψήφος θέλει « ό ρ α μ α» και αποτελεί υποχρέωση των πολιτών, μόνο που στη δεδομένη στιγμή οι πολίτες πρέπει να λειτουργούν υπεύθυνα και όχι υστερόβουλα. Βέβαια η υστερόβουλη λογική οφείλεται στην ανυπαρξία του κοινωνικού πλαισίου. Η μεταπολιτευτική Ελλάδα δεν αξιοποίησε ευκαιρίες και χρησιμοποίησε υποδομές για να διαχειριστεί τα ρουσφέτια των αρχόντων της τοπικής κοινωνίας. Σ’αυτή τη λογική δεν υπάρχει όραμα, υπάρχει μόνο στοχευμένη πελατειακή σχέση με τον κόσμο που ζητά το αυτονόητο, δουλειά!

Η ταυτότητα της ‘ενοχικής’ ψήφου πριμοδοτεί τη συγγενική σχέση στην τοπική κοινωνία και την υποταγή στο διαπλεκόμενο βιλαέτι του τοπικού βουλευτή, που μεταβιβάζει κληρονομικώ δικαιώματι την εξουσία πάνω στην πλειοψηφία της περιοχής που επηρεάζει. Η μεταπολιτευτική δημοκρατία ‘ξέχασε’ τις αξίες έξω από το πολιτικό σύστημα κι αυτές επέλεξαν ένα μοναχικό δρόμο που παρατηρεί, κρίνει αλλά για την ώρα σωπαίνει αινιγματικά!

Επισημάνσεις…

Γραφεί ο Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)

Ταχ. Δ/νση: Λιβαδιά Σιντικής Σερρών, Τ.Κ. 62055

Στοιχεία επικοινωνίας: Τηλ.: 2327110024 & 6976915473

E-mail: xrhstos_katsaros@yahoo.gr

Ιστότοπος:

Twitter:

Christos A. Katsaros @Chris_Sintiki https://twitter.com/Chris_Sintiki

Σελίδα on Face book:

Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)

http://www.facebook.com/pages/%CE%A7%CF%81%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%91-%CE%9A%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CF%8C%CF%82-Chris-Sintiki/181110781933472

Web Blogger:

Χρήστος Α. Κατσαρός Συγγραφέας http://christoskatsaros.blogspot.gr/2012/11/blog-post_29.html

Με θάρρος και τόλμη για την αλήθεια

http://political-ethics-for-the-national-int.blogspot.gr/2012/11/blog-post_24.html

Symmaxos-Chris.Sintiki

http://chris-sintiki.blogspot.gr/2010_11_01_archive.html

YouTube:

Το κανάλι του χρήστη christos411970 ♥_♥_''Η ποίηση είναι Αγάπη''_♥_♥_ http://www.youtube.com/user/christos411970?feature=mhee

…………………………………………………………………………………………….

Διαβάστε κι αυτά, είναι σχετικά:

Σχετικοί Δικτυακοί Τόποι:

Η συνέπεια και η σοβαρότητα όταν επιλεγούμε άρχοντες -Άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki) ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ 5/1/2013 από Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki), Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013 στις 12:59 μ.μ.

Η συνέπεια και η σοβαρότητα όταν επιλεγούμε άρχοντες -Άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki) ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ 5/1/2013 από Chris Sintiki, Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013 στις 1:06 μ.μ.

Η συνέπεια και η σοβαρότητα όταν επιλεγούμε άρχοντες -Άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki) ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ 5/1/2013 από Θάρρος Τόλμη Αλήθεια, Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013 στις 1:16 μ.μ.

Η συνέπεια και η σοβαρότητα όταν επιλεγούμε άρχοντες -Άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki) ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ 5/1/2013 από Χρήστος Α. Κατσαρός, Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013 στις 1:26 μ.μ.

Η συνέπεια και η σοβαρότητα όταν επιλεγούμε άρχοντες -Άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki) ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ 5/1/2013 από Chris Sintiki B, Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013 στις 1:37 μ.μ.

Η συνέπεια και η σοβαρότητα όταν επιλεγούμε άρχοντες -Άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki) ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ 5/1/2013 από Christos A. Katsaros, Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013 στις 1:49 μ.μ.

Προβάλλετε ή σχολιάστε την ανάρτηση

Christos A. Katsaros-Χρήστος Α. Κατσαρός(Chris Sintiki)

Σάββατο 29 Δεκεμβρίου 2012

ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki)*

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ Καθημερινή πρωινή εφημερίδα Ν. ΣΕΡΡΩΝ, Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 2012, στην σελίδα 13.

Διαβάστε το άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού ( Chris Sintiki) στην ηλεκτρονική εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ Καθημερινή πρωινή εφημερίδα Ν. ΣΕΡΡΩΝ 28/12/2012 Άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki)* · ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ . ΓΡΑΦΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΚΑΤΣΑΡΟΣ http://www.e-simerini.com/e/modules.php?name=News&file=article&sid=19097

ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Οι μέρες που θα ακολουθήσουν είθισται να λέγεται πως είναι μέρες αγάπης και βοήθειας προς τους αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη χωρίς να γίνεται διάκριση σε χρώμα, φύλο, γένος, πατρίδα ή θρησκεία. Το πανανθρώπινο μήνυμα «αγαπάτε αλλήλους» δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο από αυτή τη συγκυρία, αφού τώρα έχουμε όλοι την μοναδική ευκαιρία να υπερβούμε τον εαυτό μας και παρά την οικονομική κρίση και τα προβλήματα που αυτή δημιούργησε να δείξουμε το ανθρώπινο πρόσωπο της κοινωνίας. Ωστόσο είμαστε πραγματικά έτοιμοι για κάτι τέτοιο;

Τα τελευταία χρόνια η ελληνική κοινωνία έρχεται αντιμέτωπη με φαινόμενα ξενοφοβίας και φυλετικού εθνικισμού που τη γυρίζουν πίσω σε άλλες πιο σκοτεινές εποχές της Ιστορίας και σε πρακτικές που μόνο περήφανο δεν θα μπορούσαν να κάνουν το ανθρώπινο γένος.

Είναι αλήθεια ότι τα φαινόμενα αυτά δεν εμφανίστηκαν αιφνιδιαστικά εν μία νυκτί, αλλά οι γενεσιουργές αιτίες τους προϋπήρχαν, ενώ το φαινόμενο του ρατσισμού εκκολαπτόταν λάθρα στους κόλπους της κοινωνίας.

Αν αναλύσουμε μία - μία αυτές τις αιτίες θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολύ βαθύτερες από την προφανή δυσαρέσκεια για την προτίμηση αλλοδαπών στην αγορά εργασίας ή την έκρηξη της εγκληματικότητας λόγω της λαθρομετανάστευσης. Αυτά στάθηκαν απλώς η Κερκόπορτα μέσα από την οποία κατάφεραν να εισχωρήσουν και να διακινηθούν επικίνδυνες ιδέες που βρήκαν πρόσφορο έδαφος σε οργισμένους ανθρώπους του καθημερινού μόχθου ή σε αφελείς οπαδούς μιας πολιτιστικής και φυλετικής ανωτερότητας. Όμως, όπως παραδέχεται η επιστήμη, προσδιορίζει` κανείς τον άλλο ανάλογα με το πώς αυτοπροσδιορίζεται ο ίδιος ∙ οι έννοιες λοιπόν της ανωτερότητας ή της κατωτερότητας μιας ομάδας ανθρώπων είναι σχετικές και έχουν να κάνουν με τις επικρατούσες αξίες και παραδοχές της κάθε κοινωνίας και της κάθε εποχής. Η ρήση «πας μη Έλλην βάρβαρος» αποδεικνύει πως η ετερότητα προσδιορίζεται μέσα από την ιδιοσυστασία του καθενός.

Έτσι λοιπόν επειδή ουσιαστικά οι ‘‘άλλοι’’ είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας και των κοινωνικών αξιών κάθε τι ξένο ή διαφορετικό προξενεί φόβο, είτε απέναντι στο άγνωστο είτε απέναντι σε αυτό που αρνούμαστε να παραδεχτούμε. Οι κοινότητες Ρομά και Αθιγγάνων ήταν οι πρώτες που ‘‘τραυματίστηκαν’’ κατά την κατακρήμνισή τους από τις κοινωνικές συμπεριφορές ενός κοινωνικοπολιτικού αλλά και οικονομικού Καιάδα πάνω στις οποίες επικάθισε και το μένος εναντίον των οικονομικών μεταναστών από τρίτες χώρες. Εξάλλου, η Ελληνική κοινωνία δεν είναι άμοιρη των ευθυνών της για ό,τι έχει συμβεί. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα ήταν αυτή που επέτρεψε άκριτα όλο αυτό το μεταναστευτικό κύμα στην επικράτειά της και ότι οι ιδιώτες προσελάμβαναν εργατικό προσωπικό από την αλλοδαπή με σκοπό την οικονομική του εκμετάλλευση και την μείωση του κόστους, όταν μάλιστα οι ίδιοι οι Έλληνες δεν καταδέχονταν να εργαστούν σε συγκεκριμένα επαγγέλματα, κατώτερα των προσδοκιών και των φιλοδοξιών τους. Από την άλλη, η οικονομική εξαθλίωση γεννά πάντα φαινόμενα εγκληματικότητας. Δημιουργήθηκε έτσι μία νοσηρή κατάσταση φαύλου κύκλου της οποίας απότοκο είναι τα σημερινά φαινόμενα της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.

Ωστόσο, ούτε και οι λεγόμενοι οικονομικοί μετανάστες είναι ανεύθυνοι για όσα έχει ζήσει η ελληνική κοινωνία: τα μπαράζ ληστειών και οι δολοφονίες με ειδεχθή τρόπο πολλές φορές δίχως σοβαρό οικονομικό αντίκρισμα έχουν εξοργίσει την ελληνική κοινωνία που ζητά εξυγίανση. Εντούτοις, αν και κανένας δεν διαφωνεί σε κάτι τέτοιο, αυτό πρέπει να γίνει μέσα στα όρια του νόμου και της συντεταγμένης πολιτείας. Οι πρακτικές ξυλοδαρμών και διώξεων από πολίτες που δεν έχουν καμιά δικαιοδοσία μάλλον αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας και γίνονται πρόξενοι αντιδράσεων παρά ωφελούν.

Αν η ελληνική κοινωνία σταθεί αδρανής μπροστά σε τέτοια φαινόμενα έκνομης βίας και παραβατικότητας από οπουδήποτε κι αν αυτά προέρχονται, τότε θα κινδυνεύσει η κοινωνική σταθερότητα και η πολιτική ζωή της χώρας θα βρεθεί απέναντι σε δυσάρεστες καταστάσεις που ήδη προεικονίζονται αν τεθούν εκτός νόμου πολιτικοί σχηματισμοί που νόμιμα και δημοκρατικά έχουν ψηφιστεί από ικανή μερίδα του εκλογικού σώματος και έχουν καταλάβει μία θέση στο κοινοβούλιο. Η λήψη μιας τέτοιας απόφασης εν θερμώ θα μπορούσε να καταστεί εξίσου επικίνδυνη με την αδράνεια. Εξάλλου, παρόμοια ιδεολογήματα δεν αντιπαλεύονται με μέτρα καταστολής αλλά με πολιτικά επιχειρήματα και πρακτικές που αναστρέφουν το κλίμα αβεβαιότητας. Η κατά κοινή ομολογία αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος, η διαφθορά και το ψεύδος, η οικονομική ανασφάλεια λόγω της κρίσης και η εγκληματικότητα που έμοιαζε να μην είναι δυνατό να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά , αφήνοντας τον πολίτη έκθετο και απροστάτευτο, ήταν αυτές που δημιούργησαν τέτοιου είδους κοινωνικές αντιδράσεις. Απαιτείται λοιπόν αλλαγή πλεύσης: πρέπει χωρίς αμφιβολία να απαλειφθούν πρώτα αυτά τα φαινόμενα κοινωνικής χαλάρωσης, ώστε να μην υπάρχει ούτε ίχνος υποψίας ανάπτυξης τέτοιων ιδεών. Βέβαια, καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση της κατάστασης παίζει η παιδεία, με τη στενότερη αλλά και την ευρύτερη έννοια του όρου, αφού τα φαινόμενα μισαλλοδοξίας διαμορφώνουν όχι μόνο πρακτικές, αλλά και συνειδήσεις. Πέραν λοιπόν της ανθρωπιστικής πλευράς του ζητήματος και την εκούσια ή ακούσια καταστρατήγηση των αξιών των οποίων υπέρμαχος εμφανίζεται μια ξενοφοβική μερίδα του ελληνικού λαού, το ζήτημα παραμένει βαθιά κοινωνικό και καθαρά πολιτικό.